Geen enkel probleem. Maar toch is het vreemd zo’n dagje thuiswerken. Het voelt als spijbelen ‘in de baas z’n tijd’ de was op te hangen en de hond uit te laten. Ook al weet ik dat ik op kantoor waarschijnlijk meer afgeleid word dan thuis, zoonlief gaat overdag immers gewoon naar school…

Overigens hebben zoon en ik er een echt mannenweekend van gemaakt; met voetbal, pizza en bier (Yoki)…

Door Rienhart Wolf

Voor deze rubriek worden geregeld prachtige foto’s aangeboden. Vaak ontbreekt bij dergelijke foto’s een verhaal. Dat wordt later aangevuld door lezers. Die informatie wordt bij de foto gevoegd en gepubliceerd op de website www.oudterapel.nl. Het verhaal is dan compleet en is online beschikbaar voor het nageslacht. Ook maken schoolkinderen regelmatig gebruik van deze informatie; bijvoorbeeld voor een spreekbeurt of een werkstuk.

Alle Wagt

Slechts een enkele keer wordt een prachtige foto aangeboden mét een volledige beschrijving van de afgebeelde personen en de achtergronden van de situatie. Een voorbeeld is bovenstaande foto uit 1948. Deze werd ter publicatie aangeboden door Alle Wagt uit Ter Apel.

Het betreft een afbeelding van het team van pijpenfabriek Jansma en Wesseling aan de Stationsstraat in Ter Apel, naast de garage van de bekende Bergman Bussen (thans Radio Potze).

De pijpen werden gemaakt uit hout van appel- en kersenbomen. Dit hout kwam in 5 centimeter dikke planken uit de Betuwe en werd eerst te drogen gelegde op de zolders van Bakkerij Lamfers en transporteur Hekman.

Eenmaal gedroogd onderging het materiaal een aantal bewerkingen, waarbij veel geconcentreerde handarbeid nodig was. Het proces werd afgesloten met het branden en lakken van de pijpen.

Bij de pijpenfabricage ging ook wel eens wat mis, zo moest werknemer Jelle Weidijk eens in de zijspan van de BMW-motor van zijn baas Jansma naar het ziekenhuis in Emmen vervoerd worden omdat hij een vinger had afgezaagd.

De pijpenfabriek heeft slechts vijf jaar bestaan; totdat goedkopere pijpen uit Frankrijk en Engeland op de markt kwamen. Daarna heeft men er nog enige tijd schoppenstelen en blokkendozen gemaakt.

Op de foto, achter vanaf links Jan Meendering, Anno Schipper, (?) Bakker, Jan Wolters, Willem Zomer.

Tweede rij: Rieks Weidijk, Ruud Weinans, Jans Stanneveld, Gerrie berends, Appie Jansma, Seine Wesseling.

Derde rij: Geert Schipper, Johan Stanneveld, Kees Weidijk, kees Hofstetter, Warntje Wittering, Jo Bolwijn.

Voorste rij: Jan Reeberg, Hendrik Seip, Jans Stanneveld en Lutje Stanneveld.

Reageren: redaktie@oudterapel.nl of 0599-587553.

Gerrijts is eigenaar van Naaimachinehandel Gerrijts in Stadskanaal. Hobbymatig verzamelt zij handleidingen voor naaimachines. Ze scant de gebruiksaanwijzingen in en zet ze vervolgens op de website www.gerrijts.nl.

De handleidingen zijn te downloaden. De eerste acht pagina’s gratis. Wie het complete boekje wil downloaden moet daar voor betalen. Tenminste 5 euro.

Al het geld dat de Stadskanaalse hiermee verdient gaat naar het goede doel. Omdat ze zelf lijdt aan de ziekte van Parkinson, betreft het doorgaans aan deze ziekte gelieerde instanties.

Onstspanning

Het Parkinson Café heeft ten doel ontspanning te bieden aan mensen met Parkinson, hun partners en/ of hun mantelzorgers. Zij kunnen er ook terecht voor activiteiten en voorlichting gericht op de ziekte van Parkinson.

Het Parkinson Café in Groningen is het tweede van de provincie Groningen. Het eerste werd tweeënhalf jaar geleden geopend in Stadskanaal.

Smartlappenfestival

Daip River bestaat uit zanger Free Westerhoff, basgitarist Willem Wiegman, gitarist Simon Nieboer en accordeonist Douwe Tichgelaar. Westerhoff schrijft de teksten, Wiegman componeert de muziek. Het kwartet bestaat sinds 2008. Een jaar later schreef Daip River het 13e Smartlappenfestival van Groningen op zijn naam.

Het koffieconcert begint om 14.30 uur. Entree: 7,50 euro (donateurs €5).

Reserveren kan via 0599-612649 (tot 25 februari 17.00 uur) of info@streekhistorischcentrum.nl.

Door Roger Dol

De praktijk is echter dat Marije als kind al met paarden bezig was. Ze werd daarin van harte gesteund door haar ouders. ,,Zoals elk meisje begon ik met paardrijden, deed aan dressuur en springen en vond dat verschrikkelijk leuk om te doen”, vertelt Marije. ,,Dat is ook altijd zo gebleven. Later zijn we paarden gaan fokken en is mijn interesse alleen maar toegenomen.”

,,We fokten vroeger Welsh Cobs, maar toen er een keer mensen vroegen of zij misschien hun minipaarden bij ons konden stallen, was ik verkocht.”

Vooral het feit dat de minipaarden, of Miniature Horses zoals de officiële benaming is, er uitzien als ‘echte’, grote paarden, maakt ze zo mooi, vindt Rademaker.

Ze laat een foto zien van een van haar paarden. ,,Als je niet beter weet, zou je zeggen dat het een groot paard is. De verhoudingen zijn dezelfde. Dat ook meteen het verschil met pony’s. Die hebben in verhouding een groter hoofd en een kortere nek.”

Toen haar interesse voor de minipaarden gewekt was, begon de zoektocht naar het ras of type dat ze wilde fokken. ,,Vanaf het begin was het voor mij duidelijk dat ik geen Shetlandpony’s wilde fokken. Ik wilde iets anders, iets bijzonders.”

Dus dook ze in de literatuur en keek ze op internet welke soorten er waren. Dit tekent haar fanatisme, stelt haar vader. ,,Ze zit in haar vrije tijd te uit te zoeken wat voor bloedlijnen er zijn, wat voor voedingspatroon het beste is en hoe andere fokkers hun paarden verzorgen en prepareren.”

Marije zelf houdt het op geluk, maar haar vader weet wel beter. ,,Ze heeft oog voor paarden en let op de kleinste details. Dat maakt het verschil.”

Vanaf het moment dat ze in 2007 begon met het fokken van minipaarden, gaat het crescendo met haar paarden. Maar ze is ook zeer grondig te werk gegaan. ,,Eerst heb ik veel shows bezocht, zodat ik precies wist wat ik wilde. Daarna heb een paar merries laten overkomen uit Amerika en ben ik daarmee gaan fokken.”

Het enige nadeel van fokken is, dat je de paarden ook moet verkopen. ,,Dat kost me moeite, maar het hoort erbij.”

Europees kampioene

Marije is nu al drie jaar op rij Europees kampioen. Vooral het feit dat ze als amateur tussen de professionals Europees kampioen is geworden – als eerste -, vervult haar met trots. ,,Andere fokkers zijn professioneel, of semi-professioneel, bezig en hebben bijvoorbeeld een trainer uit Amerika om het paard te trainen. Ik doe alles zelf.”

Zo heeft ze zelfs het paard van de Spaanse koninklijke familie achter zich gelaten. Iets waar ze stiekem wel heel erg trots op is.

Maar niet half zo trots als haar vader. ,,Wij doen alles zelf en weten ons tussen de professionals te handhaven. En het mooie is, dat je dat ook gegund wordt. Er is onderling weinig haat en nijd.”

Waar andere mensen een toppaard kopen, wordt deze door Marije zelf gefokt. Ze zoekt voor haar merries een tophengst om zo het beste resultaat te krijgen. Ook al houdt dat in dat ze daarvoor met haar merries naar Frankrijk moet.

Meer informatie: www.dreamteamminis.com.

Voor de cd-opname werd het orgel bespeeld door Arian van der Mark uit Oosterwolde. ,,Het Van Vulpen-orgel in Stadskanaal is bij uitstek geschikt om muziek van Bach op te vertolken”, stelt de organist. ,,Echter, het orgel biedt meer mogelijkheden. Met name als het gaat om het uitvoeren van oude muziek…”

Op de cd staat muziek van verschillende componisten, van Sweelinck tot Bach.

Bij de cd-presentatie speelt Van der Mark enkele van deze werken, aangevuld met enkele werken uit de barokperiode.

Aanvang: 20.00 uur.

Ze ontmoetten elkaar een jaar eerder tijdens een dansavond in café Stuulen in Weerdinge. ,,Liefde op het eerste gezicht”, vertelt de op 30 maart 1925 geboren Martje van Klinken-Pijpker. ,,Vlinders in de buik.”

Prachtige dag

Na een jaar verkering stappen Martje en Gerrit van Klinken – hij is geboren op 4 juli 1926 in Valthermond – in Emmen in het huwelijksbootje. Het jawoord wordt gegeven op zaterdag 22 februari 1947 in het gemeentehuis in Emmen. ,,Samen met nog vijf, zes andere stellen”, weet Gerrit zich nog te herinneren. ,,Het was een prachtige dag, hartje winter en vooral ‘s avonds is heel veel sneeuw gevallen.”

Woningnood

Nederland zucht onder de woningnood. De veenarbeider en de medewerkster van een sokkenfabriek in Emmen krijgen daarom noodgedwongen twee jaar lang onderdak bij de moeder van de bruid in Weerdinge. Vervolgens verhuizen de echtelieden naar het nabijgelegen Nieuw-Weerdinge.

Gerrit heeft de kost verdiend als medewerker van achtereenvolgens de Danlon, de Gero en de AKU. Martje heeft nog in de thuiszorg gewerkt.

Het echtpaar heeft twee dochters, vier kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. Hobby’s van Gerrit waren tuinieren, als supporter de voetbalclub Titan ondersteunen en lezen. Martje vond het fijn om te breien en om te volksdansen.